Aktualności

PIEKŁO – NIEBO – recenzje po premierze

17/03/2025

Przedstawiamy opinie recenzentów i teatralnych blogerów o spektaklu Piekło – Niebo Marii Wojtyszko w reżyserii Jakuba Krofty.

Paweł Paprocki (Belzebub), Adam Szczyszczaj (Sandalfon), Kinga Ilgner (Diablica Mania), Robert Czerwiński (Diabeł Osmółka), Zuzanna Saporznikow (Mama, DJ Daje Radę), Robert Jarociński (Lucyfer) w spektaklu Piekło-Niebo Marii Wojtyszko w reżyserii Jakuba Krofty. Fot. Marta Ankiersztejn

„Nie wyobrażam sobie, że nie obejrzycie tego wspaniałego spektaklu. Rzecz jest nie tylko znakomicie napisana – diablo (sic!) inteligentna i błyskotliwie autoironiczna, z rozmachem i fantazją zrealizowana i rewelacyjnie zagrana. Jest również – a może przede wszystkim – świetnym pretekstem dla Ciebie i Twojego nastolatka, żeby po wyjściu z teatru dłużej i najzupełniej poważnie pogadać – o życiu i o całej reszcie” – pisze Rafał Turowski na swoim blogu. Czytaj więcej

„Ta baśń o niesfornej nieboszczce mogła się skończyć katastrofą. Pokpiwanie ze śmierci bywa ryzykowne, wymaga smaku. Rodowi Wojtyszków i Kroftów nigdy go jednak nie brakowało, toteż Piekło–Niebo, opowieść o młodej matce didżejce, która nie chce się pogodzić z odejściem, zwłaszcza że ma pod opieką małoletniego syna, tchnie dobrą energią. Zmarła, ale z niewygasłymi pretensjami do życia, niezły bałagan wszczyna w niebie i piekle. Urąga świętym i potępionym. Trudno jej dotrzymać kroku. Jej sposób bycia odmalowany przez Zuzannę Saporznikow ujmuje autentyzmem” – notuje Tomasz Miłkowski w „Przeglądzie”. Czytaj więcej

„Piekło–Niebo porusza smutne w gruncie rzeczy kwestie z czułym dystansem, nie szczędząc żartobliwego tonu. Śmiech jest ponoć najlepszym lekarstwem. Zaczerpnięta z dziecięcej wyobraźni wizja radosnych zaświatów wzbudza prawdziwy zachwyt, podobnie jak rewelacyjna gra aktorska podszyta autoironicznym spojrzeniem twórców. Rodzicom przyda się lekcja z nadopiekuńczości i zrozumienie, że ich pociechy wyfruną w końcu z gniazda. Najważniejsze to zadbać, żeby dały radę. A że nie dzwonią za często? Ha, nawet Matka Boska ma ten sam problem. Choć cuda się zdarzają” – podkreśla Marek Zajdler w portalu NaszTeatr.pl. Czytaj więcej

„To spektakl, który nie daje łatwych odpowiedzi, ale pozwala oswoić to, co niewypowiedziane. Dla tych, którzy doświadczyli straty, staje się czułym przypomnieniem, że miłość nie kończy się wraz z odejściem. Że sami możemy budować mosty wspomnień, dzięki którym ci, których straciliśmy, żyją w nas. Dla wszystkich innych – otwartą przestrzenią do rozmowy, zadawania pytań i oswajania lęków. Piekło – Niebo to wzruszająca, pełna empatii opowieść o tym, że choć nie sposób uniknąć rozłąki ani śmierci, zawsze można odnaleźć bliskość – nawet po drugiej stronie. I piekła, i nieba.

To spektakl, który warto zobaczyć – niezależnie od wieku czy doświadczeń. Porusza, daje do myślenia i zostaje w sercu na długo. Polecam każdemu, kto chce spojrzeć na stratę i żałobę z nowej perspektywy – czułej, mądrej, pełnej nadziei i czasem także uśmiechu” – pisze Monika Dzianachowska, wolontariuszka z Fundacji Nagle Sami. Czytaj więcej

„Twórcy umiejętnie żonglują nastrojami, a tempo narracji, dzięki dynamicznym zmianom scen i błyskotliwym dialogom, nie pozwala na nudę ani zbędne dłużyzny. W spektaklu jest kilka absolutnych perełek: partyjka scrabble Matki Boskiej z Bogiem, który jest tu wyjątkowo cwany, cięte riposty przemądrzałego Anioła, Diabeł Osmółka czytający Boską komedię czy nawiązanie do spektaklu Matka Joanna od Aniołów” – podkreśla Marcin Wojciechowski na profilu Och Kultura na Facebooku. Czytaj więcej

„Czułość i talent, jakie twórcy włożyli w to przedstawienie jest wprost nie z tej ziemi. Nie silą się przy tym na kaznodziejskie rozważania na temat śmierci czy religii, lecz uczciwie proponują rzecz zabawną, wzruszającą i odnoszącą się do znanych widowni uczuć i emocji. Brak nadętego moralizatorskiego tonu nie oznacza oczywiście, że spektakl nie ma niczego ważnego do powiedzenia – traktuje bowiem o sile woli oraz kojącej mocy płynącej z akceptacji. Wychodzi się z niego, jak ze wszystkich przedstawień duetu Wojtyszko-Krofta, z refleksją i paliwem do przemyśleń i rozmów – pisze Mateusz Michalski na profilu na.sztuki w serwisie Instagram. Czytaj wiecej

O kreacjach aktorskich, scenografii, muzyce i choreografii

Leszek Bzdyl (Anioł), Piotr Grabowski (Bóg), Anna Lobedan (Matka Boska), Robert Jarociński (Lucyfer) w spektaklu Piekło-Niebo Marii Wojtyszko w reżyserii Jakuba Krofty. Fot. Marta Ankiersztejn

„Didżejkę Jolę świetnie gra Zuzanna Saporznikow. To supermama, o jakiej marzy niejedno dziecko. Zakręcona, wyluzowana, zapomina o odrabianiu lekcji i obiecuje, że kupi Tadzikowi nie tylko psa i świnkę morską, ale wszystko, co będzie chciał. Samotna matka, pozwalająca dziecku na znacznie więcej niż inni rodzice. Ale też zdeterminowana, żeby pokonać granicę, której żaden śmiertelnik dotąd nie przekroczył. [...]

Zespół aktorski Teatru Narodowego gra znakomicie. W piekle rządzi bezwzględny, wyrafinowany Lucyfer (Robert Jarociński), będący przełożonym gapowatego i mało bystrego Belzebuba (Paweł Paprocki). W niebie z kolei oprócz Świętego Piotra (Grzegorz Kwiecień), sympatycznego służbisty o nienagannych manierach, atmosferę umilają zjawiskowe anioły: Sandalfon (Adam Szczyszczaj) i jego towarzysz (Leszek Bzdyl). W niebie możemy też spotkać Matkę Boską (Anna Lobedan), przez Marię Wojtyszko zabawnie określoną – „wiadomo, miła kobieta”, która ma niebagatelny wpływ na Boga, zajętego głównie grą w scrabble, lubiącego zresztą naginać reguły. To za sprawą jej interwencji wydarzy się cud na miarę baśni, który widzowie w zależności od wieku i siły wyobraźni różnie zinterpretują.

Dodam, że autorką kostiumów jest Matylda Kotlińska. Szczególnie udane są outfity anielskiego tandemu, poruszającego się z gracją skrzydlatych, niebiańskich istot. Trzeba podkreślić, że za ruch sceniczny odpowiada Leszek Bzdyl” – pisze Malwina Głowacka w portalu Teatralny.pl. Czytaj więcej

„Reżyser Czech Jakub Krofta, pracujący już wcześniej nad tekstami Marii Wojtyszko, dobrze wyczuł ten klimat zabawy prowadzącej do smuteczku. Ma on w sobie skądinąd coś czeskiego. Na tle syntetycznych, nasyconych światłem dekoracji Matyldy Kotlińskiej byliśmy zaskakiwani kolejnymi dziwami. Anioły grały z Panem Bogiem i Matką Boską w scrabble. Diabeł Osmółka czytał Boską komedię. Aktorzy zagrali to leciutko. Bez psychologizowania, bo na to nie ma w tym tekście miejsca, ale i bez nadmiernych krzyków, typowych dla komizmu na scenach komercyjnych.

[…] Zuzanna Saporznikow jako prawie cały czas obecna scenie mama DJ-ka była taka jak być powinna: pyskata, chwilami arogancka, a przecież głęboko ludzka. Mistrzostwem świata jest rola bezradnego, pociesznego, ale i „wychodzącego na ludzi” Osmółki w wykonaniu Roberta Czerwińskiego. To jeden z najbardziej obiecujących aktorów charakterystycznych swojej generacji.

Zadziwił mnie znakomity jak zawsze Paweł Paprocki. W roli tępawego Belzebuba pozostał dla mnie od pierwszej do ostatniej sceny nie do poznania. Poznać można było za to pozostałych. Pysznie przerysowanego gestami jak ze slapstickowej komedii, ale i bawiącego się charkotliwym głosem Roberta Jarocińskiego – Lucyfera, dobrodusznego, choć i sofistycznego Pana Boga, Piotra Grabowskiego czy dworskiego, służbistego Świętego Piotra, czyli Grzegorza Kwietnia.

Anioły dokonywały choreograficznych cudów, co nie dziwiło, skoro jednym z nich był spec od scenicznego ruchu Leszek Bzdyl (drugim Adam Szczyszczaj). Sprawdziły się postaci drugiego planu: Kinga Ilgner, Ewa Bukała, Piotr Piksa, Anna Lobedan, Joanna Kwiatkowska-Zduń. Niektórzy grali po kilka ról. Trudno było nie zapamiętać skruszonego grzesznika, Waldemara Kownackiego, aktora Teatru Narodowego od zawsze” – notuje Piotr Zaremba w portalu i.pl Czytaj więcej

„Cała obsada w tej funeralnej fantazji odnajduje się znakomicie, na czele z Piotrem Grabowskim w roli zaradnego Pana Boga i Robertem Czerwińskim jako zahukanym diabełkiem o poetyckiej duszy, który marzy o ziemskiej karierze pisarza. Ogląda się to z prawdziwą przyjemnością, czasem ze wzruszeniem i uśmiechem” – pisze Tomasz Miłkowski w „Przeglądzie”. Czytaj więcej

„Zuzanna Saporznikow wspaniale wciela się w rolę lekko zwariowanej, zbuntowanej, a przede wszystkim bezgranicznie kochającej matki, która nie ma zamiaru rozstawać się z dzieckiem. Co tu dużo gadać – robi w Niebie niezłe piekło. Pyskuje, przekomarza się z aniołami i św. Piotrem nie dając za wygraną i żądając natychmiastowego odesłania na Ziemię. Grzegorz Kwiecień jako Klucznik Niebios jest rozanielonym służbistą, rewelacyjnie operuje mimiką, a religijne uniesienia i zaśpiewy opanował do perfekcji – czarował nimi już w Grze snów Strindberga. Mimo tego z Jolą szans nie ma, co doprowadza do boskiej interwencji i zesłania bohaterki do Piekła pod wieczną opiekę oczytanego, ale z lekka sierotowatego diabła Osmółki. Robert Czerwiński rewelacyjnie ogrywa postać zahukanego i poniżanego przez wszystkich czarta-intelektualisty” – pisze Marek Zajdler w portalu Nasz Teatr.pl Czytaj więcej

„Scenografia autorstwa Matyldy Kotlińskiej jest niezwykle sugestywna. Wykorzystanie ruchomych elementów scenicznych pozwala na płynne przejścia między różnymi przestrzeniami – od ziemskiego klubu muzycznego po abstrakcyjny świat piekła i nieba. Głębi i wielowymiarowości dodają jej projekcje wideo (Jakub Lech), które w połączeniu z dynamicznym oświetleniem (Damian Pawella) tworzą atmosferę lekkości i surrealizmu. Podkreśla go świetna warstwa muzyczna (Grzegorz Mazoń), w której dźwięki elektroniczne przeplatają się z klasycznymi motywami, i porywająca choreografia (Leszek Bzdyl).

Niezwykle autentyczna i poruszająca Zuzanna Saporznikow z wdziękiem i energią oddaje postać zdeterminowanej i pyskatej młodej matki. Jej kreacja łączy w sobie komizm sytuacyjny z głębokim dramatyzmem.

Piotr Grabowski jako znudzony Bóg wprowadza na scenę ciepło, empatię, opanowanie, jednocześnie ukazując ludzkie oblicze boskości. Niezdarny i sympatyczny Diabeł Osmółka w mistrzowskim wykonaniu Roberta Czerwińskiego to postać pełna uroku – aktor świetnie balansuje między komedią a powagą. Lucyfer to charyzmatyczny i pewny siebie lider-biurokrata – Robert Jarociński zagrał go mocną kreską z charakterystycznym chichotem. Paweł Paprocki gra tępowatego Belzebuba, który bardzo stara się, żeby nikt nie brał go za głupiego” – notuje Marcin Wojciechowski na profilu Och Kultura na Facebooku. Czytaj więcej

„Bardzo dobrze w estetyce teatru dla młodego widza odnalazł się piekielnie uzdolniony zespół aktorski. Wspomnę chociażby o wspaniale i ze swadą wcielającej się w postać Mamy Zuzannie Saporznikow, czy bawiącym się rolą Boga Piotrze Grabowskim. Piękna jest też oprawa wizualna spektaklu autorstwa Matyldy Kotlińskiej (zwłaszcza jej dopracowane i efektowne kostiumy). Twórcy zdecydowanie dali radę – otrzymaliśmy bowiem przedstawienie mądre i poruszające. Po prostu – boskie" – podkreśla Mateusz Michalski na profilu na.sztuki w serwisie Instagram. Czytaj wiecej

„Czy z humorem można mówić o religii, dogmatach i śmierci najbliższych, nie raniąc nikogo? Oczywiście – czego dowodem jest spektakl w reżyserii Jakuba Krofty, przywołujący sowizdrzalskie wzorce, nieco jarmarczne, oparte na karnawalizacji świata przedstawionego i, rzecz jasna, parodii, w której powaga graniczy z farsą. Można w nim dostrzec elementy karnawałowego kabaretu, musicalu, a nawet nawiązania do filmu sensacyjnego. […]

Spoiwem wątków i tropów przedstawienia jest postać młodej bohaterki Joli, kochającej matki, spełniającej się jako DJ-ka Daje Radę (w tej roli brawurowa, autentyczna w każdym geście Zuzanna Saporznikow), oraz jej synka – niewidocznego narratora (głosu udziela mu Mikołaj Wachowski). Za nimi, z komicznym zacięciem, podąża Robert Czerwiński jako diabeł-niediabeł Osmółka. Aktor doskonale „czuje tekst” i z dbałością o szczegóły buduje swoją kreację, podobnie jak Paweł Paprocki w roli głupkowatego Belzebuba czy Piotr Grabowski jako dobroduszny Pan Bóg. Śmiech budzi również Robert Jarociński jako „groźny” Lucyfer, a także niezmiennie naturalny Piotr Piksa w podwójnej roli aktora Teatru Narodowego i Dorosłego Tadzika oraz Joanna Kwiatkowska-Zduń jako kochana Ciocia Renata. Wszyscy występujący umiejętnie podkreślają zwariowane tempo i groteskowość kreowanych postaci, sprawnie przeistaczając się w niebiańskie bądź piekielne istoty” – podkreśla Anna Czajkowska w portalu Teatr dla Wszystkich. Czytaj więcej